Een zaterdag met een doel en een verrassing.

Het was zo’n zaterdag 7-2-206 die begint met een plan, maar onderweg iets heel anders blijkt te willen worden.
Bestemming: Arnhem.
Doel: gereedschap.

In Arnhem zit mijn favoriete winkel: de Baptist. Voor mij dé plek waar houtbewerkers stil van worden. Ik ging erheen om spullen te halen voor TinNest. Gericht, doelbewust. En ja, geslaagd. Met een tevreden gevoel stapte ik weer in de auto, koers richting Molkwerum, richting het Woodlab om alles uit te proberen.

Maar zover was het nog niet.

Onderweg kwam dat bekende gevoel op: wat als ik de terugweg iets ruimer neem?
Niet de snelste route, maar de route met omwegen. Met herinneringen. Met kringloopwinkels.

Doetinchem en omgeving thuiskomen zonder sleutel

Eerste stop: Doetinchem.
Een regio waar ik 24 jaar heb gewoond. Alleen al rondrijden hier voelt als bladeren door een oud fotoalbum. De kringloopwinkel zelf? Echt verbluffend mooi. Een pareltje.

Verschillende kamers, elk met een eigen sfeer. Ik liep langzaam, liet het op me inwerken. Niet alleen kijken, maar voelen. Daar stond hij: een oude blauwe metalen koffiekan. Zestig jaar oud, misschien meer. Zo’n object dat niets hoeft te zeggen om toch een verhaal te vertellen.

Verderop: oude ijzeren pollepels. Meteen zag ik het voor me, perfect voor ReFeed,ik zie het in mijn hoofd al voor me gemonteerd op een plank met een Yakisugi-afwerking. Dit zijn geen spullen. Dit zijn ideeën in vaste vorm.

Ik moest mezelf afremmen. Niet alles hoeft mee.

Zutphen, herinneringen en barok

Volgende stop: Zutphen. De route ernaartoe zit al vol herinneringen; ik had hier ooit drie jaar mijn eigen winkel. Met die gedachten stapte ik de kringloop binnen. Eerste indruk: wauw, nog een parel.

Maar na vijftien minuten voelde ik het: dit was het toch niet. Te veel barok, te veel kitsch. Mooie spullen, zeker — maar niet mijn taal. En dat is ook waardevol om te voelen.

Deventer, blikken met potentie

Door naar Deventer. Een groot kringloopwarenhuis. Hier viel alles samen. Koffiebussen. Beschuitbussen. Precies de blikken waar TinNest op voortbouwt. Zelfs een paar met een subtiele verwijzing naar Friesland, alsof ze al wisten waar ze naartoe zouden gaan.

Dit zijn momenten waarop je niet zoekt, maar vindt.

Hattem, mooi, maar stil

Laatste stop: Hattem. Binnendoor, door natuur en kleine dorpjes. De kringloop hier is modern, strak, goed aangeschreven. Mooie brocante spullen, maar helaas totaal niet,  geen gevoel. Toch nog een paar blikken mee, en een oud steelpannetje dat bleef hangen.

Soms is dat genoeg.

Terug naar het Woodlab

En dan weer naar huis. Uitladen. Alles neerleggen. Kijken. Denken. Laten ontstaan.
De zaterdag begon met een lijstje, maar eindigde met een hoofd vol ideeën.

En dat is misschien wel precies waar Woodhunter over gaat: onderweg zijn, open blijven, en ruimte laten voor het onverwachte.